eigenwijze puppy

Eigenwijze Puppy

Haha, zit ik weer met natte ogen. Afgelopen vrijdag was het eindelijk zover.
We mochten onze hond ophalen.
(lees ‘m even tot het eind, want daar staan een paar belangrijke vragen voor je).

Even beginnen bij het begin: Toen ik 10 was haalde mijn moeder me van school.
“we moeten bij een hond gaan kijken”. Hophop, naar het asiel.
Waar de meest enthousiaste Golden Retriever ever op ons wachtte.

We noemden hem Miko en hij was letterlijk AL-TIJD blij. Echt een best friend.
Hij heeft een awesome leven gehad. Tijdens mijn studie was het wel klaar voor hem.
Maar nog steeds als ik bij mijn ouders binnenkom verwacht ik hem te zien.
Ik stop er nu over, anders komen de tranen weer :p.
Geen zielig gedoe hoor. Maar gewoon omdat ik honden ECHT vet vindt.

Ik wilde altijd weer een hond.
Maar dat was het tegenovergestelde van een goed idee, met de baan die ik had.
Vond ik vrij irritant, “ik kan niet eens een hond door dit werk”.

Ken je dat kriebelige gevoel wanneer je beperkt wordt in dingen die je echt graag wilt?

Ook weer zo’n reden om te gaan ondernemen :p.

Maar….

Ergens in 2019 had Jason al aan onze huurbaas gevraagd of hij een hond mocht kopen voor mijn verjaardag.
Dat mocht niet, stond in het contract. Bummer.

We maakten al verhuisplannen, want die hond MOEST er komen.
En toen laatst, voor de EERSTE keer ever, zat ik buiten voor de deur te lunchen.
En kwam de huurbaas langs. Die uit het niets zei: 
“Trouwens, Jay had aan me gevraagd of jullie een hond mochten, ik had nee gezegd, maar fuck it joh, doe het gewoon.”

Eeh. Oke. Done. Deal.
Fuck-it-doe-het-gewoons zijn the best. Daar komen vaak de vetste dingen uit.
(Zo zei een nieuwe klant gister letterlijk: fuck it, ik doe het gewoon! En weet ik zeker dat ze MEGA stappen gaat maken)

We mochten een hond 😀

Ik vind boxers heel vet. Maar ik vind onze wereld soms zo weird.
We fokken hier honden tot ze niet meer kunnen lopen of ademen.
Terwijl er in landen als Turkije zoveel lieve flupjes een huis nodig hebben.

Gek, toch?

Dus ik wist GELIJK bij wie ik moest zijn. Lisanne, van In Safe Hands. Zij vangt straathondjes op uit Turkije.
En zo ook onze Millie.

Gelijk al een business lesje hier. Ik vond Lisanne’s VERHAAL vet. Al jaren. En nu het eindelijk kon, was zij on top of mind.
Zo lang kan het soms duren voordat iemand klant wordt. Gebaseerd op of ze aangesproken zijn tot jouw verhaal.

Ik ben er enorm van om de real deal te laten zien.
Want het is niet: Yayyy adopteer een straathond en je bent een held en alles is easy.
Nope.

Het gedoe met de papieren en de vluchten was vrij real.
We hebben een lange tijd moeten wachten, zonder te weten wanneer ze kwam.
Zelfs op Schiphol was het nog ff spannend.

Ken je die onzekerheid van niet weten wat, wanneer en hoe?

En toen we haar dan eindelijk zagen, was het alles wat we hadden verwacht:
Een klein straathondje, doodsbang en trillend in haar bench. Ahhh.
(no worries, ze is nu super blij en enthousiast en ligt tegen mij aan te chillen)

Ze luistert naar precies niks en na 1,5 uur wandelen plast ze gerust binnen :p.
Ze eet het ‘beste van het beste’ voer niet, maar speurt wel restjes junkfood in de bosjes op.

En ik praat Engels tegen haar :’D Dus ik HOOR die Rotterdammers op straat denken:
“Zou die meid denken dat dat beessie Engels is?!”

Ik breng haar 5 keer per dag naar de ‘pee spot’ en sta daar gerust 20 minuten te wachten tot ze plast. Terwijl zij zero interest heeft :p.

Maar als je echt wat wilt, zal je daar ook de nodige stappen voor moeten zetten.
Ik kan niet zomaar afhaken nu. Zo van: laat maar ff. Nee. En zo zit het in je business ook.

Oja, en als ze dan eenmaal buiten ‘haar ding’ doet, moet je daar VET blij over zijn.
Dus Jason en ik stonden haar gister als 2 gekken aan te moedigen toen ze buiten plaste.

Het boeit ons niks wat anderen daarvan vinden, wij willen een zindelijke hond.

En MANNNN wat ben ik blij dat ze er is. Ik whatsapp net Jason: “I love life like this”.
Zo’n intens gevoel. Daar kwamen die natte ogen vandaan :p.

Lekker trouwens, wat dat is mijn ‘signature sign’ in Human Design: satisfaction.
Maar niet zo van ‘oh ik ben wel tevree’. Nee, echt zo van OMG I LOVE LIFE!!!!!

Wanneer had jij dat gevoel voor het laatst?

Nog een belangrijke business les: Ik wilde per sé geen bench.
Vond ik zielig. Zo’n stomme kooi in huis waar je je hond in opsluit.
Zo keek ik ernaar. En… ‘Dat hadden mijn ouders ook niet’.

Jason heeft al vaker honden opgevoed. En hij probeerde me te overtuigen.
Maar hij kent mij, en ik ben eigenwijs :p. Dus, geen bench.

Totdat ze hier was. En ik dacht: Shit, ik durf haar helemaal niet alleen te laten.
Straks kauwt ze op iets en stikt ze erin.

Had ik toch beter naar Jason moeten luisteren :p. Hij heeft dit al 5 keer gedaan.
Hij weet wat werkt, en wat niet. Dus ik mag daarin echt naar hem luisteren.
En binnenkort gaan we op training.

En dan even terug naar jou.

Veel mensen denken dat ze vast zitten met hun business ideeën.
Ze willen heel graag iets, maar doen niks, want ze weten niet hoe.

Heel eerlijk? Je bent gewoon rete-eigenwijs.

Je denkt dat je het zelf wel kan oplossen. En dat je het zelf allemaal wel weet.
Maar dat is niet zo. Anders zat je niet vast. En het hoeft ook niet.

Daar heb je andere guides voor.

Ik ben geen guide op het gebied van honden opvoeden :p.
Maar WEL in een business bouwen die bij je past.
Waarin je authentiek kan ondernemen, maar ook gewoon rekening houdt met wat werkt.

En klinkt dat als iets wat jij nodig hebt?
Zodat je ook alles kan doen wat je ECHT wilt en belangrijk vindt?

Waarvan als de droom uit komt, jíj er natte ogen van zou hebben?
En dat intense gevoel van geluk ervaart.

Ik zie zoveel mensen struggelen met shit als:
“Ik weet niet precies wat ik wil, dus ik wacht erop”
maar ondertussen lopen ze wel helemaal leeg qua energie.
“Ik wil eigenlijk iets anders doen, maar ik durf niet”
dus blijven ze ieder excuus aangrijpen voor uitstel – en ondertussen hebben ze vrij weinig plezier.

PFFF. En ik snap ‘m, want het is ook best spannend.
Het is dus ook geen verwijt of onaardig bedoeld. Nee.
Maar het is wel een uitnodiging om te kijken: waar doe ik dit? 

En eeeeh.. hier zijn gewoon oplossingen voor. Ik werk nu met iemand die zoekt al JAREN naar haar business idee.
Ze mailt me gister dat ze nu een paar concrete ideeën heeft. Daar gaan we vanmiddag samen doorheen.

Update: Ze voert binnenkort gesprekken met potentiële klanten. Na JAREN zoeken hè.
Zo snel kan het echt gaan.

En vorige week sprak ik vrouwen die al JAREN iets op een bepaalde manier doen,
maar er helemaal aan onderdoor gaan op de lange termijn. Dat gaan we dan dus anders doen.

Vanmiddag spreek ik iemand die al jaren twijfelt aan ALLES. En nu eindelijk zei: fuck it, ik doe het gewoon.

Er zijn echt oplossingen voor alles. Het is alleen aan jou om te bepalen: hoe lang stel ik nog uit?

Hoe mooi zou het zijn om ook te transformeren van bange puppy in een kooitje naar zelfverzekerde badass 
die precies doet waar ze zin in heeft. Waar ze blij van wordt en energie van krijgt. En daardoor klanten aantrekt als magneet.

Dus als je eens heel eerlijk bent..

Hoelang geef je jezelf dan nog toestemming om eigenwijs te blijven?