Starten met ondernemen

Als ik 30 ben, heb ik alles op orde...

Afgelopen weekend werd ik 30.

Toen ik als jong frutje tijdschriften las viel me iets op bij vrouwen van 30.

Ze hadden allemaal een f*ck-it mentaliteit.

Ze zeiden dingen als
“Het leven wordt alleen maar leuker” of
“Ik ben wie ik ben. Ik heb nog nooit zo lekker in m’n vel gezeten” en
“Het boeit me niet meer wat anderen mensen van me vinden.”

Dat was destijds nogal een ver van m’n bed show.
Maar ik keek er wel naar uit.

Nu ben ik 30. And they were right.

Ik ben wie ik ben en het boeit me steeds minder wat anderen daarvan vinden.
Sterker nog, ik heb me gerealiseerd dat als iemand daar wat van vindt,
het echt niet mijn probleem is. Ik verbaas me er zelfs over.

Leef en laat leven. Zo simpel kan het zijn.

Lange tijd heb ik gedacht dat ik teveel was. Te druk.
Te aanwezig. Teveel ideeën.

Toen dacht ik weer een tijdje dat ik te weinig was.
Niet grappig genoeg. Niet ambitieus genoeg.
Niet attent genoeg, omdat ik af en toe een verjaardag vergat.

Er zijn vast nog wel dingen om aan te werken, maar
ik heb ZO enorm het gevoel dat ik zoveel van dat soort troep heb kunnen loslaten.

Zodat ik gewoon lekker mezelf kan zijn.

Ik zei altijd “als ik 30 ben heb ik m’n leven op orde”
Geen idee wat ik daarmee bedoelde.

Ik heb geen koophuis en ik weet eerlijk gezegd niet of/hoe/waar/wanneer
Jason en ik kinderen zouden willen (proberen te krijgen).

Ik weet niet waar ik over 2 jaar woon op de wereld.
Misschien zit ik dan achter precies hetzelfde bureau als nu.
Of juist aan de andere kant van de wereld.

Joh, ik bouw op het moment niet eens pensioen op
(alle hoop op crypto :p).

En juist voelt het alsof ik ‘het’ nu wel op orde heb.

Want ik loop mijn eigen pad.

In mijn eigen business, met vrijheid.
Waarbij ik andere mensen kan guiden om diezelfde vrijheid te ervaren.
Met tijd, ruimte en rust om die f*ck-it mentaliteit in stand te houden ;).

Het is allemaal een optelsom van de afgelopen jaren.
Vanaf het moment dat ik besefte dat ik ook mijn dromen mag waarmaken.

Op sommige momenten zakte de grond onder m’n voeten weg.
Soms zonder reden. Op andere momenten rees er een berg onder me op.
Dan stond ik er ineens boven op. En dacht ik dat het geluk was.

Maar het was vaak een optelsom van hard werken (aan mezelf),
me omringen met de juiste mensen en keiharde keuzes maken.

De keuzes voor de reizen die ik heb gemaakt.

De keuze om naar Canada te vliegen (om Jason na een jaar weer in real life te zien), terwijl ik dacht wtf am I doing?!

De keuze om nee te zeggen tegen een mogelijkheid om in het buitenland te werken.
Het was het liefste wat ik wilde, ik had m’n appartement al opgezegd.
Maar het voelde niet goed. Dus ik zei nee.
(in hindsight bleken mijn gevoelens te kloppen).

De keuze om met Jason in NL te gaan samenwonen.

Waarbij alles VOLLEDIG anders ging dan gepland.
Hij vloog halsoverkop 1 dag voor de grenzen dichtgingen door C naar NL.
Tegelijkertijd nam ik de keuze om alle vastigheid op te zeggen door uit loondienst te gaan, zonder te weten wat ik precies ging doen.

Zaten we dan met z’n tweeën op de bank.
Hij geen baan. Ik nog geen bedrijf.
En onze laatste euro’s maakten we op aan een auto.
Want die stond voor mij voor vrijheid.

Dat soort keuzes.

Ik ben een gevoelige meid. Gemotiveerd door mijn dromen.
En zolang ik die aan het waarmaken ben, ben ik on-track.

Toen ik studeerde dacht ik: “30’ers party’en toch niet meer?”

Nou…..

Ik heb mijn verjaardag KEIHARD gevierd met Jason, mijn allerbeste vrienden en
liefste familie. En Millie natuurlijk. Ik heb nog spierpijn in m’n benen van het dansen :’D.

30. I f*cking love it.

De katers worden er trouwens wel heftiger op :’D

Fijne dinsdag!

Geschreven door Romy van Keulen. Meeeeer content? Volg me dan vooral op insta @romyvankeulen